Ik ben de eerste om toe te geven dat ik best verslaafd ben aan mijn telefoon. In het uitzonderlijke geval dat ik hem vergeet mee te nemen wanneer ik van huis ben, voel ik mij echt niet compleet. Wat mij wel regelmatig opvalt -afgelopen week ook weer- is dat ouders met jonge kinderen ook steeds maar op hun telefoon kijken in plaats van op hun kinderen letten. Ik zat in de overvolle, drukke hal van een groot ziekenhuis te wachten en zag daar een jonge moeder de hal in komen om naar buiten te gaan. Constant kijkend op haar telefoon. Ik begreep dat ze een moeder was omdat ze op een bepaald moment -toch wel geschrokken- stopte en in lichte paniek begon rond te kijken en de naam van haar kind begon te roepen. Ook ik keek rond maar zag nergens een verdwaald kind rondlopen. Enfin uiteindelijk vond ze haar zoontje. Kind moest mee komen naar de uitgang en zij staarde gewoon weer verder op haar telefoon! Het is maar goed dat die mobieltjes nog niet bestonden in mijn "moeder van kleine kinderen-tijd".
