Rosalie

Eindelijk is ze geboren: mijn lieve nichtje Rosalie! Ze is geweldig en een kopie van haar zusje Manon, kijk maar:


En de naam is zo leuk, en ze heeft mij al onder gespuugd en dat maakte helemaal niks uit, want ze is schattig en het klopt gewoon helemaal, alsof ze er altijd al was.

Zou ik trots zijn denk je???

Stukje varen

Het is er dan eindelijk van gekomen: varen met de nieuwe boot. Noodgedwongen, dat wel, want de boot moest van IJmuiden (waar de Hiswa heeft plaatsgevonden) naar Maasbommel worden gebracht. Volgens mijn liefje zo'n 8 uurtjes varen.

We vertrokken uiteindelijk rond 13.00 uur vanuit de haven van IJmuiden. Het beloofde mooie weer was er gewoon niet: koud en nat dat was wat we hadden. De eerste sluis konden we gelijk al niet vinden, maar na even zoeken (er zijn er daar 4!) is dat toch gelukt. Ons varen lijkt helemaal niet meer op de allereerste pogingen van een paar jaar geleden, toen was er nog regelmatig stress. Inmiddels verloopt de doorgang bij een sluis of brug gewoon soepel.

De reis ging verder via Amsterdam. Erg leuk dat eens vanaf het water te zien.
Ook de donkere lucht begon inmiddels open te breken. Omdat ik te weinig brood bij mij had en de reis ineens wel 14 uur zou gaan duren besloten we op tijd te stoppen, zodat we nog even wat boodschappen konden doen. In Weesp vonden we een gezellig plekje midden in het centrum.


Leuke plaats Weesp. Dat vind ik nou het leuke van het varen: van boord gaan in leuke stadjes en dorpjes. Ik ontdekte een geweldig leuk restaurant, en we hadden geluk, want ze hadden nog 1 tafeltje vrij. Een echte franse bistro, je waande je werkelijk echt in Frankrijk. Heerlijk gegeten daar. O.a. weer eens escargots. Ik had ze allemaal op zonder morsen, maar toen moest ik zo nodig even voordoen aan Nadia hoe je dat nou eigenlijk vast houdt met zo'n tang en een vorkje. Kijk maar naar de spetters op mijn kleding, dan zie je hoe fout dat ging.


Na afloop met wellicht iets teveel wijn weer richting de boot. Onderweg deze arme zwerver meegenomen:

Heerlijk geslapen en om 9 uur weer verder gegaan met varen. En mijn lief zou mijn lief niet zijn als hij niet weer wat was vergeten. Iets toch wel belangrijks eigenlijk. Ik was niet blij toen ik het ontdekte: hij was gewoon de juiste vaarkaarten vergeten mee te nemen. Nou ik kan je vertellen, dat dat niet prettig is. Daar vaar je dan op het Amsterdam-Rijnkanaal. Tussen allemaal grote -soms enorme - vrachtschepen. En als je dan eigenlijk niet weet waar je heen moet en de reis gaat zolang duren, dat je waarschijnlijk in het donker aankomt is dat niet bepaald prettig. Vervolgens viel het stuurwiel uit, terwijl wij met een enorme vaart vooruit gingen (de boot kan wel 70 km. per uur halen) en toen de kapitein vervolgens probeerde de boot te resetten, door de motor uit te doen die vervolgens niet meer aanging, was mijn humeur toch echt wel ver beneden peil gezakt. Enfin alles is opgelost alleen hebben we Maasbommel niet meer gehaald. We zijn via Ridderkerk, waar EJ de boot is opgekomen (en ik eraf en op zijn fiets terug naar huis met Nadia achterop en de hond lopend naast mij om de auto te halen) naar Drimmelen gevaren en daar liggen de 2 boten nu gezellig even naast elkaar. Ik vind toch onze eigen gele leuker :)

Wel jammer van mijn autootje. Die staat nu helemaal zielig alleen in Maasbommel en ik ben veroordeeld tot de fiets. Nou ja, wel goed voor de lijn, want dat uit eten gaan is lekker en gezellig maar funest voor mijn halfslachtige lijnpogingen.....

Nieuwe start

Wat een geweldige dag hadden we gisteren. Prachtig weer, heerlijk in de zon gelegen, zelfs nog in dat ijskoude zwembad gezwommen, lekker mijn hele boek uitgelezen. Er was harmonie in mijn omgeving, dus was het gewoon puur geluk. Zo simpel kan het zijn. Ineens besef je dat dan. Ik zat met mijn boek onderuitgezakt in mijn stoel en toen onderging ik dat enorme geluksgevoel. Heerlijk is dat. Jammer dat dat altijd maar zo kort duurt en door iets volkomens onbenulligs ook weer in een zucht over kan zijn.

Het was het ook een dag van laatste dingen: laatste keer in de zon (als je de weergoden mag geloven), laatste keer gezwommen (dat water was nu al niet meer aangenaam), laatste keer uitgebreid gegeten (daarover later meer), laatste glas rose (althans voorlopig), laatste vakantie dag.

1 september 2008, nieuwe maand, nieuw schooljaar, nieuwe start. De roosters zijn opgehaald, er is opnieuw kennis gemaakt met de medeleerlingen, afspraakjes worden gemaakt, wie rijdt met wie mee, en wie gaat naast wie zitten. Allemaal reuze belangrijk in het leven van een brugklasser.

Ook voor mij is het een nieuwe start. Ik heb Sonja B. maar weer eens uitgenodigd met haar recepten, zodat er weer wat kilo's af gaan. Want 6 weken zomervakantie is bijna 6 kilo erbij en dat voelt niet lekker. Dag 1, week 1 en direct ga ik al in de fout, want ik had nog eten over van gisteren dus dat was zonde om weg te gooien. Ik maakte altijd al teveel eten (er blijft meestal iets over) maar tegenwoordig ben ik nog niet echt gewend aan mijn gezinssamenstelling. Gisteren konden er weer makkelijk 6 mensen eten van het gerecht, terwijl we maar met zijn 3-en zijn.

Vandaag ook weer begonnen met sporten. Ik heb braaf de nodige calorieen afgetraind. Morgen avond ga ik ook weer, woensdag tennissen als het weer dat toelaat en dan waarschijnlijk vrijdagochtend weer. Zo moet het toch gaan lukken.

Er was ook nog wel even een triest gevoel: ik reed langs de basisschool en besefte dat ik daar nooit meer zou staan. Dat is natuurlijk niet echt erg, maar toen ik door ging denken begreep ik ook dat dat komt omdat ik gewoon te oud ben geworden. Ik ben niet meer een moeder van jonge kinderen, ik ben een moeder van 2 tieners en 1 volwassene. Raar hoor.

Deze week staat voor mij in het teken van de verjaardag van Nadia. Zaterdag haar feest. Helaas moet ik het helemaal alleen regelen, want voor Rob staat deze week (en de voorgaande 6 weken en de weken hierna waarschijnlijk ook nog) in het teken van de Hiswa. Daarover in een volgende blog meer.

De 2 afwezigen in ons gezin tegenwoordig. Wat zijn ze leuk he!

Misschien is het ook wel logisch dat ze weg zijn met zo'n raar stelletje dat nog wel thuis woont!