In januari van dit jaar kocht Rob een nieuwe auto. Overigens zonder dat thuis te melden. Een paar dagen voordat hij hem op ging halen in maart moest hij natuurlijk toch maar eens vertellen, dat er weer een nieuwe bolide aan het wagenpark zou worden toegevoegd. Ik helemaal boos natuurlijk, met argumenten als 'we hebben toch al een gele auto', maar meer argumenten kon ik eigenlijk niet verzinnen :-). Dus vol verwachting ging hij op weg en na 20 minuten met een grote lach op zijn gezicht te hebben rond gereden, werd hij vol van achter geraakt en kon de auto dus direct weer terug naar de garage. Enfin, afgelopen vrijdag kwam hij er dan toch mee thuis: een knalgele Ferrari 360 Modena.
Ondertussen had hij ons ook al ingeschreven om mee te rijden met de Culinaire Rally 2010 voor supercars en old-timers. Daar zag ik dan ook vreselijk tegenop. Ik hou helemaal niet van al die belangstelling als je in zo'n auto rijdt, auto's boeien mij sowieso niet, dus stapte ik helemaal tegendraads in op zaterdagochtend. Toen moesten we ook nog in een colonne met meerdere deelnemers richting Breda rijden, kwamen onderweg in het dorp de mevrouw van de straatkrant tegen, dus ik was totaal ongelukkig. Het culinaire aspect van het geheel trok mij uiteraard wel aan.
En ik moet eerlijk toegeven, dat het een geweldig weekend was. Want eigenlijk is alle belangstelling van de mensen onderweg op de rijksweg, langs boerenweggetjes, op de diverse parkeerterreinen etc. alleen maar positief. Mensen gaan spontaan zwaaien, maken foto's, steken duimen op. Ik was daar zo verbaasd over. Eigenlijk was ik denk ik meer bang voor boze blikken en afgunst of zo, maar daarvan was totaal geen sprake.
Op een bepaald moment kwamen we nog wel even in mijn ergste nachtmerrie terecht. Op het parcours dat wij moesten rijden, bleek ook een fietsrally gaande te zijn. Dus moesten we wachten totdat we onder politiebegeleiding even naar een volgend punt gereden zouden worden. Laat die route nou precies over het gehele parcours van die wielrenwedstrijd gaan. Dus uiteindelijk kwamen we gewoon door de hoofdstraat met allemaal juichende, joelende, zwaaiende mensen onder begeleiding van muziek door de finish. Ik heb maar braaf teruggezwaaid en wilde natuurlijk eigenlijk onzichtbaar zijn.
Ondertussen had hij ons ook al ingeschreven om mee te rijden met de Culinaire Rally 2010 voor supercars en old-timers. Daar zag ik dan ook vreselijk tegenop. Ik hou helemaal niet van al die belangstelling als je in zo'n auto rijdt, auto's boeien mij sowieso niet, dus stapte ik helemaal tegendraads in op zaterdagochtend. Toen moesten we ook nog in een colonne met meerdere deelnemers richting Breda rijden, kwamen onderweg in het dorp de mevrouw van de straatkrant tegen, dus ik was totaal ongelukkig. Het culinaire aspect van het geheel trok mij uiteraard wel aan.
En ik moet eerlijk toegeven, dat het een geweldig weekend was. Want eigenlijk is alle belangstelling van de mensen onderweg op de rijksweg, langs boerenweggetjes, op de diverse parkeerterreinen etc. alleen maar positief. Mensen gaan spontaan zwaaien, maken foto's, steken duimen op. Ik was daar zo verbaasd over. Eigenlijk was ik denk ik meer bang voor boze blikken en afgunst of zo, maar daarvan was totaal geen sprake.
Op een bepaald moment kwamen we nog wel even in mijn ergste nachtmerrie terecht. Op het parcours dat wij moesten rijden, bleek ook een fietsrally gaande te zijn. Dus moesten we wachten totdat we onder politiebegeleiding even naar een volgend punt gereden zouden worden. Laat die route nou precies over het gehele parcours van die wielrenwedstrijd gaan. Dus uiteindelijk kwamen we gewoon door de hoofdstraat met allemaal juichende, joelende, zwaaiende mensen onder begeleiding van muziek door de finish. Ik heb maar braaf teruggezwaaid en wilde natuurlijk eigenlijk onzichtbaar zijn.
Allemaal netjes geparkeerd bij de 1e tussenstop, waar we een voorgerecht (asperges) aten. Dat was in België. Vervolgens reden we naar de volgende tussenstop in Zierikzee, waar we een heerlijk tussengerecht (taartje van coquilles met ossehaas) aten.
Het grootste gedeelte van de rit rij je alleen. Je volgt de aanwijzingen op je papier, lost de vragen op en toert gezellig door mooie stukjes Nederland. In dit geval reden we met meerdere auto's, de verkeerde route! Dus allemaal weer omdraaien, terug naar het vorige punt en dan kijken waar het fout ging.
Aan het eind van de dag arriveerden we in Vlissingen, waar we heerlijk op het terras van het hotel in de zon van roze champagne hebben zitten genieten. Daar aten we nog een hoofdgerecht en nagerecht en daarna was het feesten. Het was uiteindelijk dus allemaal erg leuk en zeker voor herhaling vatbaar.
