Nostalgische Wintersport......

Het kwam zo uit en was eigenlijk wel erg leuk. Samen met mijn liefste, beste en  leukste vriendin Helen terug naar de wintersportplek waar ik ooit heb leren skiën op 15-jarige leeftijd (en de oplettende lezer weet dat dat heel lang geleden is). Dus niet met de hele groep naar 'Het mooiste huis op de berg', maar samen naar een heerlijk hotel in Kaltenbach. We vlogen op zondagmiddag, met enige vertraging en een nogal windgevoelige vlucht, werden opgehaald door een grappige taxichauffeur (die vroeger zelf skileraar was geweest in Kaltenbach en uiteraard had Helen gelijk weer een praatje) en namen onze intrek in Hotel Post. Het eten was zeer culinair - 5-gangen en dat dus iedere avond - en hadden een reuze gezellige nazit in de bar met allerlei mensen, voornamelijk Belgen. Wat een taaltje toch! Toen ik ontdekte dat mijn favoriete rode Oostenrijkse wijn Salzl werd geschonken werd het sowieso een topavond.....

De volgende ochtend is het na de wijntjes enigszins lastig opstarten, maar na het huren van de ski's, het overleven van de hitte en het kopen van de skipas komen we toch boven. Het blijkt ook op 1800 meter hoogte zo'n 21 graden te zijn!

In de cabine naar boven. Zie je het gras en de onbesneeuwde bergen achter ons. Het is vrezen met grote vrezen, maar gelukkig lag er toen we uitstapten gewoon sneeuw. En na zo'n korte nacht zien we er nog best aardig uit, toch?

Bizar: 21 graden!

Na 1 afdaling! gaan we toch maar even zitten. De Kristallhuette zou het worden. Eerst moet je dan langs die enge spin, maar daarna wacht toch echt wel een geweldige locatie. We hebben er heel wat uurtjes doorgebracht. Fantastische locatie, ligstoelen in de zon, lekker eten, fijne loungebanken, heerlijke muziek van de dj, kortom een feestje om er te zitten. En dan is opstaan en jezelf weer in de sneeuwpap begeven best wel een opgave ;-)

Wie wil dit nou niet??

De foto's die we maakten zijn selfies, uitzichten, eetfoto's of foto's van elkaar

Uiteraard ontbrak de après-ski niet. Het hotel had zijn eigen après-ski bar onder aan de piste. Hier ben ik als een kind zo blij met een sterretje en ondertussen mee blèren met Angels van Robbie Williams. Het leuke was dat we ook kennismaakten met de chef van de Postalm, die ons een rondleiding gaf door het hele gebouw, restaurant en de vip-ruimte. 

Het eten was echt voortreffelijk. In het hotel en op de pistes. We dronken ook een aantal Hugo's. De laatste in ons hotel was echt de lekkerste -gemaakt door de Hongaarse ober Norbert - maar had een nare nasmaak: toen die op was moesten we naar huis...... :-( Die op het plaatje had het mooiste uitzicht. Namelijk die van de Wedelhuette nog zo'n topadres op de piste.

Dit is denk ik de gekste foto van de hele vakantie. We hebben ons duidelijk niet zo raar   gedragen als de andere jaren. Het zal de leeftijd wel zijn.

Bovenstaande foto's dus keer vier. Vier dagen een feestje in de sneeuw. Overigens hebben we ook de pistes in Hochfügen nog overwonnen. Prachtig is het daar. Hele lange afdalingen, hele goede sneeuw. Wat een skigebied. Het was een  vakantie om nooit te vergeten en om gauw nog eens te herhalen. Volgens mij is er veel sneeuw gevallen dit weekend. Volgende week terug Helen???