In 1 klap zit ik weer middenin een verbouwing. Dat zit zo. Er ontbreken aan de zijmuur een paar stenen, omdat dat er 3! oude uitgangen van de vorige afzuigkappen zaten. Met de werklui, die inmiddels bij een ander huis in de buurt aan de slag zijn spraken we af, dat zij die paar gaten zouden repareren en op maandag 3 november om 16.00 uur zou dit klusje even plaatsvinden. Kwestie van een half uurtje ofzo. Beetje uitbikken, nieuwe buitenmuurstenen erin, voegen en klaar.
Dus terwijl ik een beetje zit te zitten achter de computer hoor ik inderdaad wat getimmer, gehak en gerommel. Boorgeluiden en gehamer. Opeens klinkt het geluid wel erg dichtbij, alsof ze binnen zijn doorgegaan en ja hoor: een grote klap en ik heb in mijn maagdelijk witte keukenmuur een prachtig gat zitten.
Alles weer onder de stof en gruis en troep. Nog een geluk is, dat er niets kapot is gevallen. De schade wordt opgenomen en met een O, mevrouwtje, dat smeren we zo even dicht laat ik mij maar weer sussen.
Het is net een extra raam!
Na een poosje zijn ze buiten klaar en inderdaad smeren ze het gat dicht: stukje vakwerk hè! Degene die het dicht heeft gesmeerd maakte nog de slimme opmerking: ik denk dat je het na het opdrogen nog wel blijft zien. Nou meneer Jan, dat denk ik ook!
Maar ja, ik blijf vertrouwen hebben in de mensen en dus ga ik ervan uit dat ook dit lelijke gat weer zal worden bedekt met een nieuwe mooie witte laag stucwerk.......
1 opmerking:
ach, daar zie je bijna niets van... hahaha
Een reactie posten